31 december 2020

Nabestaande aanslag Caïro: “Ik heb medelijden met de daders.”

Mijnheer Khalil, u heeft een aanval op een kerk overleefd. Wanneer was dit en wat gebeurde er?
Ik verloor mijn naaste familieleden tijdens de aanval op de kerk van St. Mark en St. Peter, Al-Qidissinekerk, in mijn geboortestad Alexandrië. Het gebeurde op oudejaarsavond 2010. We waren in de kerk om God te danken voor het jaar dat bijna afgelopen was. Toen we na middernacht vertrokken, ontplofte er een autobom tegenover de kerk. Vierentwintig mensen stierven en enkele honderden raakten gewond. Onder degenen die stierven waren mijn moeder, mijn zus en een van mijn tantes. Mijn andere zus, Marina, was zwaargewond en moest 33 keer geopereerd worden.

U verloor uw naaste familieleden. Hoe gaat u om met het verdriet en ook met de woede die u moet voelen tegen de aanvallers?
Sinds ik een kind was, ben ik het onderwerp van haat en discriminatie omdat ik Christen ben. Op school werd ik vaak verbaal lastiggevallen, alleen maar omdat mijn naam Kiro is, een traditionele christelijke naam. Mijn moeder leerde ons kinderen om van onze medemensen te houden, ongeacht wat ze ons hebben aangedaan. Het gebod “Heb uw naaste lief als uzelf” van Jezus heeft ze diep in ons geïmplanteerd. Na de aanval heeft het mij enorm geholpen om met mijn verdriet om te gaan.”

Uiteindelijk was uw geloof de reden waarom u en uw familie het slachtoffer werden van deze aanval. Heeft u ooit aan God getwijfeld?
Absoluut niet. Vierduizend mensen waren in de kerk bijeengekomen voor de nieuwjaarsdienst. Van deze mensen werden drie van mijn familieleden uitgekozen om martelaren te zijn. En ook al klinkt het vreemd: Ik zie het als een bijzonder talent om me zo te voelen in plaats van toe te geven aan de wanhoop of om te vragen: ‘Was God onrechtvaardig omdat Hij dit liet gebeuren?’

Het was niet mogelijk om de daders van de aanslag of hun helpers te identificeren. Wat vindt u van de moordenaars?
Ik heb medelijden met de daders. De extremisten leven onder extreme druk. Ze geloven dat ze geweld moeten plegen tegen mensen met een andere geloofsovertuiging om God te plezieren. Deze mensen hebben bloed aan hun handen. Hoe kan iemand leven met die last van schuld? Ik stel me voor dat zij net zo veel last hebben van de nawerking van deze aanval als ik.

U woont vandaag de dag in Duitsland. Heeft u het gevoel dat u hier de vrijheid heeft om uw geloof te leven? En wat zijn volgens u de uitdagingen waar de gelovigen hier voor staan?
In Duitsland is er veel vrijheid. Dit wordt vaak als vanzelfsprekend beschouwd. Er zijn momenten dat het hier lijkt alsof het geloof geleidelijk uitsterft. Vaak is het zo dat de kerk bijzonder levendig is op die plaatsen waar vervolging plaatsvindt. In Egypte sterven Christenen voor het recht om hun geloof te leven. Hier in Duitsland worden de kerken gesloten of omgebouwd tot musea. Dat maakt me verdrietig.

Ga naar originele artikel

Lees verder:

15 januari 2021
Enorme geografische variatie in euthanasiegevallen
Uit onderzoek blijkt dat het percentage sterfgevallen door euthanasie per gemeente erg verschilt. De arts en het aanbod van een alternatief...
Lees verder
15 januari 2021
Week van Gebed voor Eenheid van start op zondag 17 januari, thema: #blijfinmijnliefde
#blijfinmijn­liefde. Dat is de oproep die in 2021 centraal staat tij­dens de Week van gebed voor een­heid van chris­te­nen....
Lees verder
15 januari 2021
Bisschop Hendriks blij met opheldering over ‘Vrouwe’: ‘Dat was wel nodig’
‘Verschil van inzicht’ Hendriks wijst erop dat de richtlijnen voor erkenning van verschijningen “een belangrijke verantwoordelijkheid...
Lees verder

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Copyright: Webheld.nl